من فکر می کنم که شرایط بسیار متفاوت است و جنبش مردمی امروز برای رسیدن به اهداف خود راه بسیار سخت تری دارد . جنبش اعتراضی مردم در زمان مظفرالدین شاه در مدت زمانی 9 ماه توانست بدون خونریزی و هزینه زیاد به موفقیت و هدف آنی خود برسد . دلایل اصلی موفقیت آن را ذکر می کنم :
1- ورشکستگی اقتصادی دولت و دربار در صورتی که امروز اگر چه مردم ورشکسته شده اند ولی دولت ثروتمند است .
2- ورشکستگی اقتصادی منجر به ورشکستگی نظامی شد . یعنی در آن زمان ایران یک سپاه 20 هزار نفری منسجم هم نداشت . بنابراین شاه تقریبا نمی توانست از زاویه قدرت در مقابل شورشهای داخلی مقاومت کند .چنانچه محمد علی شاه در مقابل مشروطه ایستاد و حکومتش از بین رفت .
3- مساله مهمتر این است که خود شاه مانند پدرش با اصلاحات موافق بودند . ولی ترجیحا خود را مجری اصلاحات می دانستند . دقیقا نقشی را که همزمان در اروپا الکساندر دوم در روسیه و ویلهم اول در پروس و آلمان و ناپلئون سوم در فرانسه و عبدالحمید در عثمانی اجرا می کردند . شاه ایران وقتی خود را بیمار دید و از عهده ی مشکلات بر نیامد قبل از اینکه مشروعیت خود را از سوی علما که موافق مشروطه بودند ، از دست بدهد ، خود فرمان مشروطه را امضا کرد .